Onderhuidse bètaceltransplantatie: een oplossing voor diabetes type 1?

22-08-2017

Recent proefdieronderzoek in Canada toont aan dat een onderhuidse transplantatie van de insulineproducerende bètacellen (in de eilandjes van Langerhans) mogelijk meer slaagkansen biedt dan de ‘klassieke’ weg via injectie in de bloedbaan. 

Het transplanteren van bètacellen is een van de veelbelovende methodes om de insulineproductie bij diabetes type 1 terug op gang te krijgen. Voornaamste uitdagingen zijn het vinden van de beste locatie voor de transplantatie, en het verhogen van de overlevingskansen van de bètacellen. Bij de huidige werkwijze worden de cellen in de poortader gespoten, maar hierbij gaat binnen de 48 uur ongeveer 60% van de cellen verloren. In de praktijk zorgt dit ervoor dat er voor 1 transplantatie meerdere donoren nodig zijn.

Onderzoekers zijn daarom op zoek naar andere transplantatieplaatsen. De huid blijkt een mooi alternatief te zijn: het orgaan is makkelijk bereikbaar, er is veel ruimte en brengt minder risico’s met zich mee. Echter, het nadeel is dat de doorbloeding er niet goed genoeg is voor de overleving van de bètacellen.

De eilandjes omvatten slechts 1% van de alvleesklier, maar hebben 15-20% van de bloedtoevoer naar de alvleesklier nodig. Bloedvatvorming is dus heel belangrijk voor de overleving van de bètacellen na transplantatie. Daar hebben Canadese onderzoekers nu een oplossing voor gevonden.

De onderzoekers omringden de gezonde donorcellen met een stofje dat bloedvatvorming in gang zet. Deze techniek werd onderhuids getest bij muizen met diabetes. De muisjes herstelden en behielden 21 dagen lang een stabiele bloedsuiker. Er werden dus op een korte periode nieuwe bloedvaten gevormd, zodat de getransplanteerde  bètacellen van voeding en zuurstof werden voorzien en de insuline naar de juiste plaats werd gebracht.

In de volgende fase willen de onderzoekers eerst nieuwe bloedvaten aanmaken onder de huid en dan de eilandjes inspuiten. Ze verwachten dat ze minder eilandjes nodig hebben, omdat deze meteen toevoer van zuurstof en voedingsstoffen hebben en er dus minder eilandjes verloren zullen gaan.

Als ze deze techniek kunnen vertalen naar de mens, wat op zich wel nog een aantal jaren  onderzoek vergt, zou dat betekenen dat er minder donoren nodig zijn en er meer mensen met diabetes type 1 in aanmerking komen voor een transplantatie.

 
Deel dit bericht
Deel dit bericht